วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2553

ตอนที่ 1 แสงเทียน


เช้าวันหนึ่ง ณ ดินแดนที่เงียบสงบ นกร้องออกอาหาร ลมยามเช้าเย็นสบาย แสงอาทิตย์กำลังสาดส่องผ่านหุบร่องเขาให้ความอบอุ่น ต้นไม้พริ้วไหวตามแรงลม ลำธารน้ำใสไหลเย็น เป็นวันที่เงียบสงบแจ่มใสวันหนึ่ง เด็กวิ่งเล่นกันกลางสนามหญ้า แต่หาได้รู้ไม่ว่า มีสายตาอำมหิตหลายคู่จากพุ่มไม้กำลังจับจ้องพวกเขาอยู่

ทันใดนั้น อสูรกายลิงยักษ์หิมะขาวฝูงใหญ่ไม่น้อยกว่า 30 ตัวกรูกันออกมาจากพุ่มไม้เข้ามาล้อมเด็กๆ ท่าทางหิวโหยน้ำลายฟูมปาก หมายจะกัดกินเด็กๆเป็นอาหาร เด็กๆร้องไห้กอดกันท่ามกลางวงล้อมของลิงยักษ์ที่ตัวใหญ่สูงราว 8 ฟุต มี 4 แขนพร้อมกงเล็บที่แหลมคม มีสองขาเดินเหมือนคน ดวงตาสีแดงก่ำ ขนสีขาวราวกับหิมะ เขี้ยวแหลมคมสีขาวยาวเกือบฟุต ล่าเหยื่อเป็นฝูง เสียงร้องคำรามโหยหวนประสานกันชวนสยดสยองยิ่งนัก

ชายหนุ่มลึกลับคนหนึ่งในผ้าคลุมสีดำกระโดดลอยตัวมาจากยอดไม้ ฉับ! เสียงดาบฟันลงกลางศรีษะลิงยักษ์ตัวหนึ่งอย่างหนักหน่วงทะลุลงพื้นดินจนทำให้ร่างลิงยักษ์ขาดเป็นสองท่อน พร้อมกับเท้าสองข้างของเขาสัมผัสพื้นดินอย่างรุนแรงพสุธาสะเทือนดังสนั่นทำให้ลิงทั้งฝูงที่เหลือถึงกับหยุดชะงัก มันคือเพลงดาบผ่ากะโหลก เขาค่อยๆยกดาบขึ้นพร้อมกับค่อยๆยืนขึ้น ฝุ่นเริ่มจาง มองเห็นเลือดสีเหลืองหยดติ๋งที่ปลายดาบขาวเงินหนาใหญ่ยาวกว่าเมตร ลมพริ้วผ้าคลุมให้มองเห็นชุดเกราะสีขาวเงินวาวของเนื้อโลหะ ลิงยักษ์ทั้งฝูงหายตกใจเข้ามาล้อมตัวชายหนุ่มลึกลับ เขาหมุนตัวกวัดแกว่งดาบรอบตัวเองอย่างรวดเร็วเสียจนไม่สามารถมองเห็นคมดาบ เรียกว่ากระบวนท่าคอมโบทวิสเตอร์เป็นการโจมตีแบบต่อเนื่องรอบตัวเอง 360 องศา เพียงเวลาไม่กี่วินาที ลิงยักษ์ทั้งฝูงล้มตายกันสิ้น ทิ้งไว้แต่ซากศพเกลื่อนกลาด เลือดสีเหลืองสาดนองพื้นสนามหญ้า

เสียงต้นไม้หักดังครึกโครมจากป่า จ่าฝูงที่มีตาข้างเดียว แหวกต้นไม้ กระโจนออกมา ตัวสูงใหญ่กว่าตัวอื่นๆมาก ขนสีขาวออกเทา เสียงคำรามดังก้องสะท้านป่า แสดงออกให้เห็นถึงพลังอันน่าสะพึงกลัวของมัน กำปั้นทุบอกราวกับเสียงรัวกลองรบ มันค่อยๆย่างก้าวเข้ามาหาเป้าหมายของมันคือตัวชายหนุ่ม

ฉับ! ดาบอันรวดเร็วตัดคอลิงปีศาจจ่าฝูงขาดกระเด็น ร่างล้มตึง ไม่ทันที่ลิงยักษ์จ่าฝูงจะได้ทำอะไรด้วยซ้ำไป กระบวนท่าไลน์สแลชด้วยพลังอันรุนแรงรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยมีมนุษย์หน้าไหนทำได้มาก่อน

โดยปกติสิ่งมีชีวิตชนิดนี้จะไม่โจมตีมนุษย์แต่จะล่าเก้งกวางเป็นอาหาร นับว่าเป็นครั้งแรกที่ฝูงลิงยักษ์นี้บุกโจมตีเข้าใกล้หมู่บ้านสายหมอกขนาดนี้ราวกับว่ามีแรงดึงดูดของบางสิ่งบางอย่างให้พวกมันให้เข้ามา แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มก็รู้สึกสัมผัสได้โดยสัญชาตญาณเช่นกัน เขาจึงมาดักรออยู่บนยอดไม้ล่วงหน้าก่อนแล้ว

ชายหนุ่มเปิดผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นแววตาอันอ่อนโยน มองไปที่เด็กๆ แต่เวลาที่เขามองไปยังซากเหล่าอสูรกายตาเป็นประกายดุดันเหมือนโกรธแค้นกันมาช้านาน มือขวากำดาบแน่นพร้อมมือซ้ายกุมหน้าอกตัวเองด้วยความคับแค้น เขาช่วยพาเด็กๆกลับหมู่บ้านอย่างปลอดภัยจากฝูงลิงยักษ์ปีศาจ หนึ่งในพวกบากูร่าที่คอยตามล่าเหล่ามนุษย์ในหมู่บ้านอยู่ บอยเด็กชายอยู่ในกลุ่มวิ่งไปกอดรินผู้เป็นพี่สาว รินลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านมองตาชายหนุ่มด้วยแววตาขอบคุณ

การปรากฎตัวของชายหนุ่มดุจดังแสงเทียนท่ามกลางความมืดมิดมาช้านาน แสงสว่างเล็กๆบังเกิดขึ้นแล้ว เป็นความหวังนำทางผู้คน แต่อีกด้านหนึ่งของแสงสว่างอันน้อยนิดท่ามกลางความมืดอันกว้างใหญ่หมายถึงจุดสนใจที่ดึงดูดทุกสิ่งชั่วร้ายเข้ามาเช่นกัน แน่นอนว่าไม่พ้นสายตาของแม็กกาโซ่ราชาของเหล่าบากูร่าที่โหดเหี้ยมครอบครองอาณาจักรนี้อยู่ ตัวของชายหนุ่มก็รู้สึกตัวได้เช่นกันว่าเขาอาจจะเป็นสาเหตุให้หมู่บ้านนี้เริ่มถูกคุกคามจากสัตว์ร้ายอีกครั้งหนึ่งก็ได้ เพื่อทุกคนปลอดภัยและภาพหญิงสาวในหัวของเขา ทำให้เรารู้ว่าเขาจะต้องไม่อยู่ในหมู่บ้านนี้อีกต่อไป

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น